Şimdi o gözler bütün masumluklardan arınmış, bu pislik hayatın  en dokunaklı yerlerine göz alırken.Ben hala, natural olarak  bulunduğum mevkide,kendimi her gün bir aşamada olsa geliştirmeye çabalıyorum.Ne kadar iyi olsak da iyilikler kötü olup uçarken , kasvet tüm buhusuyla içime sızar.Her dilekte armoni var kulağımda.Nidalarımın ilk kelimesi Allah ile başlar.Ne kadar kötü olsak da, kimse dört dörtlük değil.Elbet her insan bir gün hata yapar.Hadi!! şimdi yazdıklarımda mana arayın.Bu çocuğa gene ne oldu diye içinizden mırıldanın.Bir anlık acının tesiriyle, mum ışığında parlar yazdıklarım.Kalp ritimlerim bir nota eşliğinde , böyle zamanların buhranında her daim solfej çeker.Ruhu olmayan  iblis; kanla suladığı tohumları yine kana boğarken, tohumlar işte o zaman allah diye zikreder.Çektiğim acılar beni karanlığa sürüklemektense ışığa doğru iteledi.Bana garezi olanlara, teşekkürü borç bilirim çünkü ışığı görmeme vesile oldular.Velhasıl '' Her acı cehennem de, dinmeyen bir ızdırap gibidir''...